Ik kan mijn geluk niet op als de liefste man van de wereld voor mij kiest. Hij is mijn zielsverwant. 34 Jaar, een mooie toekomst wacht mij. Het geluk wordt vergroot door de komst van ons kind. Maar dan slaat het noodlot toe.

 

Net na de geboorte van onze zoon, overlijdt mijn maatje Jaap. Alleen die twee gebeurtenissen zijn al genoeg voor een mens om een levenlang op te ‘kauwen’. Maar 2 jaar later overlijdt plotseling mijn broer. En dan nog eens 3 jaar later mijn vader en moeder een maand na elkaar.
Als kind had ik al een grote eenzaamheid gekend maar door deze extra verliezen voelde ik mij helemaal Remi; alleen op de wereld.

 

Ik dacht dat ik al deze pijn niet kon dragen en nooit meer gelukkig zou zijn. Dapper streed ik door met m’n zoon aan mijn zijde. Ik zorgde voor opvang en ging naar mijn werk op de Erasmus Universiteit. Ondertussen werkte ik aan en in mijn net gestarte praktijk, toen nog voor kinderen. Ik plaatste advertenties voor trainingen die ik thuis gaf in huiskamersetting zodat ik tegelijk bij mijn kind kon zijn als de oppas naar huis ging. Alle dagen zaten vol met werk of met dingen waarvan ik vond dat ik ze moest doen. Ik ging naar een verjaardag, ik zorgde voor het huishouden en moest natuurlijk ook de perfecte moeder voor mijn zoon zijn. Alles op de automatische piloot. Stilstaan was er niet bij.. Dit bleek niet de oplossing. Ik hoopte stiekem dat er mensen wel ‘zomaar’ met mooie voorstellen zouden komen…”zal ik voor je oppassen?” of “Kom je gezellig eten?” of “Ga je mee naar de speeltuin met de kinderen?” of gewoon: “kan ik iets voor je doen?” Maar het gebeurde niet. Het bleef stil, heeeel stil.
En ik bleef maar doorrennen om vooral niet te hoeven voelen. Als ik even ergens stil zat, viel ik terplekke in slaap.

Tot een moment dat ik dacht: “zo kan het niet langer, ik weet het niet meer” Denken dat anderen je wel te hulp zullen schieten bleek dus niet te werken. Ik heb hulp gezocht. Ik wist van voren niet meer dat ik van achteren leefde, zeg maar.. Ik was mezelf volledig kwijt.

En toen ontdekte ik dat de enige oplossing was: achterom kijken en mijzelf opnieuw uitvinden.

Ik moest HET onder ogen komen.. De pijn vanwege het grote verlies (zelfs: meervoud: verliezen) Waar liep ik allemaal voor weg? Waarom twijfelde ik zo aan mezelf? Hoe kwam het dat ik steeds in hetzelfde sombere kringetje doorleefde? Waarom vond ik geen rust? Hoe kon ik weer gelukkig worden? Weer voelen dat ik leefde? Hoe kon ik leren kiezen voor mijzelf (zonder schuldgevoel naar iedereen die ik was kwijtgeraakt?

Nou, dat heeft vele therapie-uurtjes en trainingen gekost. Maar het was het dubbel en dwars waard!

Als ik nu terugkijk voel ik mij zoveel rijker. En ‘op het gevaar af’ dat dit zweverig klinkt, maar: zoveel dichter bij mijzelf. Het eeuwige ‘mijn best doen’ en ‘aanpassen aan anderen’ is nu niet meer iets wat ik doe omdat het MOET maar omdat ik het op dat moment wìl. Ik heb keuzevrijheid gekregen. Ik voel mij (be)vrij(d).

Ik loop over straat en voel zelfs dat mijn houding anders is. Met opgeheven hoofd, met moed en zin ga ik de wereld tegemoet. Met gemak spreek ik mensen aan en merk ook dat in het contact met mensen ik veel makkelijker mijn energie voel blijven stromen en hierdoor ook bij mijn (voorheen ondergeschoven) kwaliteiten kan, zoals mijn humor of mijn creatieve ideeën.

Het maakt mijn wereld leuker, voller en ik weet zeker hierdoor die van anderen om mij heen. En dat terwijl ik er nu niet eens mijn best voor doe. Ik ben gewoon de beste versie van mijzelf.

En wil dit nu zeggen dat ik altijd volmaakt gelukkig ben? Nee, want net zoals we 4 seizoenen in een jaar hebben, is het bij mij ook niet altijd zomer…. Soms weet ik het even niet hoe ik weer richting aan mijzelf en mijn leven kan geven…. Soms wordt het mij teveel wat er op mijn bordje ligt en krijg ik een kort lontje…. Soms raak ik ontmoedigd door de tegenslagen in mijn leven…. MAAR…. Ik weet nu hoe ik hier bij stil kan blijven staan zonder mij hierdoor uit het veld te laten slaan. Ik durf te voelen wat er gebeurt en weet wat mij helpt om de draad weer op te pakken. Ik ben mij bewust wanneer ik mijzelf teveel wegcijfer, te snel aanpas… Ik durf te voelen wanneer het verleden mij weer even inhaalt om stil te laten staan bij wat er niet meer is. Maar ik weet nu wie ik ben en waar ik voor (wil) sta(an). Anders gezegd: doordat ik de verbinding aan ben gegaan mezelf durf ik nu ook de verbinding met de ander aan te gaan. Mijn kwetsbaarheid en mijn reis hierin zijn mijn kracht geworden.

 Home again van Michael Kiwanuka

In één van mijn gedichten schrijf ik:
"Zoals een vlinder niet vliegen kan zonder,
het verpoppen van de rups als groot wonder,
zal de mens in zijn ontwikkeling stil blijven staan 
als het leven alleen maar z'n gangetje zou gaan."
En dit is precies wat het leven mij geleerd heeft en wat ik graag met anderen deel en laat ervaren.
Dat op de juiste manier 'dealen' met het leven je tot een rijker mens kan maken.

  

  

  •  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sssttt, ik ben zo NIET handig in selfies.... (gelukkig slaan je hersenen het woordje 'niet' nu over...)

  

Meer lezen over mijn reis in gedichtvorm? Kijk bij gedichten.